True (Almost) Fucking Shop

ทุกๆเดือนผมต้องเดินไปจ่ายเงินค่าโทรศัพท์ที่ร้าน True Shop ด้วยเหตุผลเดียว — เพื่อที่จะตรวจสอบระดับความเฮงซวย ของที่ที่เต็มไปด้วยมนต์ขลัง แห่งนี้ ผมก็ขอยืนยันได้ว่า ความเฮงซวยมีอยู่ทุกหย่อมหญ้า และทุกเคาเตอร์ และก็ไม่เกี่ยงว่าพนักงานมันจะหยิบยื่นบัตรคิวใบไหนให้คุณ หรือไม่ … โปรดกลับไปอ่าน อุษาพรรณใน True Fucking Shop (Part 1) ด้วยนะครับ

อุษาพรรณ “โอ๊ะ คอมพ์ดับค่ะ รอใบเสร็จแป๊ปนะคะ”

เอาเป็นว่า ผมเรียกพนักงานผู้หญิงทุกคนในร้าน True Shop ว่าอุษาพรรณก็แล้วกัน แม้ว่าเธอจะไม่น่ารักเท่า อุษาพรรณ ที่ใส่เหล็กดัดฟันตัวจริง ครานี้ อุษาพรรณจำแลง กำลังบรรเลงความเฮงซวยย่อยๆ อยู่ต่อหน้าผม หลังจากที่ผมจ่ายเงินค่าโทรศัพท์ ด้วยบัตรเครดิต แต่เธอก็ไม่สามารถสะกดกั้นตัวเองให้หยิบเอา thumb drive เสียบเข้าไปที่ช่อง USB ใต้โต๊ะได้ ไม่รู้ว่าเธอจะรอให้ ได้เครื่องปรินเตอร์เฮงซวยปริ้นท์ใบเสร็จ ผมให้เสร็จๆก่อนก็ไม่ได้

ครับ ทันทีที่เธอเสียบ USB drive เข้าไป เครื่องคอมพ์ที่กำลังตัดเงิน และปรินท์ใบเสร็จจ่ายค่าบริการของผม ก็ดับสนิท จอดำปี๋ ทันที

ผมหลับตา กัมหน้าหัวเราะในลำคอหีๆ สงสารตัวเอง กับ ความซวยแบบอินฟินิตี้ กับไอ้ร้านเฮงซวยแห่งนี้จริงๆ

O “ไม่เป็นไรครับ ต้องรีบไป ช่วยประทับตราจอดรถ ส่วนใบเสร็จ เดี๋ยวผมมาเอาทีหลังก็ได้”

อุษาพรรณฯ “ไม่ได้คะ ต้องเอาไปด้วย”

เธอพูดหลังจากที่ คอมพิวเตอร์ที่เธอทำดับนั้น ไม่สามารถบูท ขี้นมาได้ แล้วก็ต้องไปเรียกพนักงานอีกสองคนมาช่วยกัน กระทืบคอมพิวเตอร์ จนกระทั่งมันบูท ได้อีกครั้ง หลังผ่านที่ปล่อยให้ผมรออยู่เกือบสิบนาที (ซี่งผมรู้สีกราวกับสิบชั่วโมง ในโลกแห่งความซวยแบบอินฟินิตี้ นี้) และ เธอก็ยังยืนยันว่า ผมต้องเอาใบเสร็จที่เธอกำลังปรินท์ให้หลังจากที่รอเครื่องบูท ให้ได้

โว้ย เอาก็ได้ฟระ แล้วผมก็รอจนได้ใบเสร็จจ่ายค่าบริการ ในที่สุด

ตอนนี้ผมแทบจะอดสงสัยไม่ได้ว่า อะไรจะเกิดขี้นอีกในตอนจ่ายเงินค่าบริการครั้งต่อไปในเดือนหน้า ตื่นเต้นจริงๆ