The Invisible

คุณเคยดูหนังซักเรื่องแล้วบังเอิญชอบหนังเรื่องนั้น ทั้งๆที่เหล่านักวิจารณ์กลับบอกว่า มันเป็นหนังที่ดาดๆ ไม่สมเหตุสมผล เป็นหนังวัยรุ่นแปลกแยกที่ธรรมดาๆ นั้นคือประสบการณ์ของผมที่ดูหนังเรื่อง The Invisible และ รู้สึกชอบ แต่หนังกลับโดนวิจารณ์ว่าเป็นหนังธรรมด๊าธรรมดาจืดชืดและนักแสดงก็งั้นๆ

ต้องดูกันเอาเองถ้าหามาดูได้ (สงสัยไม่ได้เข้าเมืองไทยนะครับ)

กลับมาประเด็นหลักว่า คุณใส่ใจในคำวิิจารณ์หนังมากแค่ไหน? คุณดูหนังโดยที่ไม่ได้คาดหวังอะไรจากคำวิจารณ์ได้มั้ย? ผมจำได้ว่าครั้งที่ไปดูหนังเรื่อง The Da Vinci Code แล้วรู้สึกว่าเราคาดหวังมากไป เพราะว่าหนังมันไม่สามารถสื่อมาได้อย่างที่เราได้อ่านจากหนังสือได้ครบถ้วน เรื่อง The Invisible คือหนังเรื่องหนึ่ง กับอารมณ์แปลกของคืนวันศุกร์ ที่ไม่ได้ออกไปไหน ผมเปิดหนังเรื่องนี้ขี้นมาดูแบบ ไม่คาดหวัง อะไรทั้งสิ้น ผมไม่เคยได้ยิน ไม่เคยรู้จักดารา หรือผู้กำกับ ไม่รู้แม้กระทั่งว่ามันเคยฉายเมืองไทยหรือเปล่า? ผมแค่สุ่มเปิดดูจาก iTunes Store เท่านั้น

ผมไม่รู้แม้กระทั่งว่าหนังมันเกี่ยวกับอะไร? หนังสยองขวัญ หรือว่าฆาตกรรม หรือว่ามนุษย์ต่างดาวอะไร ไม่มีไอเดียหรือนโนคติของหนังเรื่องนี้อยู่ในหัวเลยแม้แต่น้อย ผมหยุดการคาดเดาตั้งแต่นาทีแรกที่เปิดหนังเรื่องนี้ขึี้นมา ผมชอบดนตรีประกอบกับฉากเปิดตัวของมัน แค่นั้นมันก็ทำให้ผมดูมันต่อไปจบจบเรื่อง และมันก็เป็นหนังอีกเรื่องที่ผมชอบครับ บรรยากาศหนัง ภาพและความเฮงซวยของชีวิต ความบังเอิญ ความคาดหวังของพ่อแม่ ความแปลกแยก การต่อต้าน มันรวมทุกๆอย่างของหนังวัยรุ่นเรื่องนีงไว้พร้อมๆกับเรื่องราวของจิตวิญญาณ กับ soundtrack ขุ่นๆ

ผมบอกับตัวเองว่า ดูหนังสด(แปลว่าดูด้วยความว่างเปล่า) มันก็เพิ่มรสชาดได้ดีอีกแบบ