Making Time

วันก่อนได้ดูหนังเกี่ยวกับคนตาบอดคนหนึ่งที่สร้างจากเรื่องจริง ชายตาบอดคนนั้นชื่อ Erik Erik สามารถปีน ไต่เทือกเขา Everest จนสามารถไปอยู่ที่จุด Summit ได้ จุดที่สูงที่สุดในโลก ทำให้ผมนึกถึงลุงร้านหนังสือคนหนึ่งครั้งเมื่อไปโพกขรา ประเทศเนปาลได้ จำได้ว่าเรากลับมาจากเดินเขากันสี่วัน คืนสุดท้ายก่อนเดินทางกลับเมืองหลวง เราก็ตระเวณหาของฝาก ซื้อโปสการ์ด และอื่นๆ เราเดินเขาไปในร้านลุง ลุงเล่าให้ฟังว่าแกเคยมาเมืองไทยสองครั้ง มานั่งสมาธิที่เชียงใหม่ คุยไปคุยมาแกก็ถามว่าเรามาเนี่ยไปไหนกันมามั่ง เราก็เล่าให้ฟังว่าเราไปได้แค่ Ghorepani สูงสุดที่พวกเราไปก็ Poon Hill เท่านั้น เราไม่มีเวลา ตอนแรกเรากะจะไป Jom Som

เรา “Because we don’t have time”

ลุง “You have to make time”

พวกเราชอบคำตอบของลุงมากว่า ถ้าไม่มีเวลา ก็ทำมันซิ… เป็นคำตอบที่ทำให้พวกเราต้องมาทบทวนอีกทีว่า คำแก้ตัวที่เรามักใช้กันติดมากอยู่เสมอว่า ไม่มีเวลานั้น เป็นเพราะว่ามันไม่มีจริงๆ หรือว่า เรายังไม่ทำมัน เรายังไม่ได้แสวงหามันอย่างเพียงพอ

ก่อนออกจากร้านเรายังถามลุงด้วยว่าลุงเคยไปเอเวอร์เรสหรือเปล่า ลุงบอกเคยไปมาสองครั้ง

เรา “Even though we have time. We are not strong enough to climb it”

ลุง “You ARE strong but you never use it”

คำพูดของลุงผุดขึ้นมาตอนผมดูหนังว่า คนตาบอดคนหนึ่งจะสามารถเดินทางบนเขาเป็นเดือนได้ยังงัย อะไรทำให้เขามั่นใจว่าเขาจะสามารถไปยืนอยู่จุดที่สูงที่ในโลกได้ ผมคิดว่าผมได้คำตอบมาตั้งนานแล้ว ส่วนคำถามนั้นมันตามมาทีหลัง